Władza jest tym, co przyciąga najgorszych i upadła najlepszych. A wszyscy prawią, iż chcą dobra Egiptu, choć nigdy nie mogą dojść do zgody, czym to dobro jest… (Mumia t.2 i t.3 – Paweł Leśniak)

Mumia. Morze piasku oraz Mumia. Jezioro krwi to kolejne dwa tomy trylogii Mumia Pawła Leśniaka, których fabuła osadzona jest w realiach starożytnego Egiptu. Tym razem po upadku faraona Echnatona a za panowania faraon Neferuth.

Fabuła

Egipt pod rządami faraon Neferuth przeżywa bardzo duży kryzys. Od jakiegoś czasu na Memfis napadają hordy dzikich potworów, z którymi wojownicy egipscy coraz gorzej sobie radzą. Na domiar złego faraon znika z pałacu i nikt nie wie, gdzie jest i czy żyje. To wszystko staje się przyczyną przebudzenia Mumii. Mose wraca do kraju.  Czy odnajdzie Neferuth? Co czeka Egipt? Jakie plany ma najeźdźca i bogowie?

Starożytny Egipt

Zagubiony i nieporadny Egipt, nie przypomina państwa, które znamy z lekcji historii. Nękany atakami oddziałów straszliwych potworów, jak z koszmarów, prowadzonymi przez samego Bailira (syna pierwszego władcy Ziemi), opuszczony przez faraona, skorumpowany, głodujący nie ma siły na walkę. A jednak znajdują się wojownicy, którzy nie zapomnieli, jak się walczy i czym jest honor. Do ostatniej krwi.

Taki obraz umęczonego kraju jest przerażający i robi wrażenie na czytelniku, szczególnie w sytuacji, kiedy ostatnią nadzieją wydaje się być groźna, bezwzględna i wzbudzająca ogromny strach Mumia. Przepych pałacu faraona, bogatych i wygodnych kapłanów jeszcze bardziej ukazuje dysproporcję między umierającą z głodu biedotą a wyższymi sferami, co tylko pogłębia desperację obu warstw w walce o przetrwanie.

Mumia

Już w pierwszym tomie Mumii zwróciłam uwagę na przemianę, jaka zachodzi w głównym bohaterze. Wiąże się ona w dużej mierze z mocami, którymi niespodziewanie zostaje obdarzony. Jednak to dopiero kolejne części powieści pokazują jak wielowymiarową i zagubioną jest postacią. Jego rozterki moralne, emocje, które napędzają go do działania i przemyślenia skutecznie skłonią czytelnika do postawienia sobie pytania: Skąd mam wiedzieć, że droga, którą podążam jest słuszna?

Każdego prowadzi inna motywacja do działania i w jednej sytuacji jednocześnie sprzeczne motywacje osób po obu stronach barykady mogą okazać się słuszne.  Nie jest możliwie uniknięcie pytania. Autor bowiem w taki sposób prowadzi fabułę, że czytelnik sam się zastanawia, czy to, co nam się wydaję dobre, faktycznie dobre jest.

Paweł Leśniak kładzie bardzo duży nacisk w całej trylogii na relacje rodzic-dziecko-rodzic. W ferworze akcji i szybko toczących się wydarzeń to one wracają jak bumerang w najprzeróżniejszych konfiguracjach. Bohaterowie mają wiele przemyśleń, które krążą im po głowach a dotyczą właśnie tego tematu. Często też dyskutują nad istotą relacji, zastanawiają się, jak powinny wyglądać te zdrowe. Kiedy żal do rodzica jest uzasadniony, a wymagania wobec dziecka za wysokie. Co najważniejsze, nie przysłania to głównego wątku fabuły, co moim zdaniem jest tutaj zaletą.

W skrócie

Mumia. Morze piasku i Mumia. Jezioro krwi. Pawła Leśniaka to fantastyka pełna akcji osadzona w realiach starożytnego Egiptu, w którym społeczeństwo odwraca się od bogów. Tytułowa postać podejmuje się odszukania faraona i ocalenia Egiptu nie spodziewając się, że aby to się udało, będzie musiała udać się w podróż wgłąb siebie i spojrzeć sobie samemu w oczy. Świetna polska fantastyka, bardzo interesująco ukazani bogowie egipscy, dużo akcji, interesująca fabuła. A do tego piękne wydanie z barwionymi brzegami.